2007/May/12

Untitled

โดย grayout

Rating: PG (Shounen-ai)

Pairing: Musashi/Hiruma

แปลโดย ข้าพเจ้าเอง

ไร้ Beta

*ไม่มีเครื่องหมายคำพูดตามต้นฉบับเน้อ*

-------------

ก็ตอนนั้นแหละที่มีใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า

เฮ้ย ไอ้หน้าแก่ตูดหมึก!

ที่เก็นนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ลืมโกนหนวดมา เขาหันไป ยืดตัวขึ้นจากพื้นหญ้าแล้วเงยหน้า ไอ้เจ้านั่นก็ยืนอยู่ตรงนั้น นักเรียนใหม่ผมบลอนด์ท่าทางพิลึกที่ทั้งวันมีแต่คนแอบซุบซิบถึง ฮิรุม่า เก็นนึก โยอิจิ เจ้าหมอนั่นหนีบลูกคิกบอลที่เขากำลังหาอยู่ไว้ใต้แขน

เคี้ยกๆๆ หาไอ้นี่อยู่เรอะ

เออ

แกเป็นคนเตะออกมาถึงนี่เรอะไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

เออ

เอ้างั้น ฮิรุม่าพูดแล้วเดินเฉียดผ่านไป มาดูแกเตะอีกรอบกันดีกว่า

แล้วเจ้านั่นก็ย่อตัวลงตรงหน้าห่างจากเก็นเล็กน้อย หมุนลูกคิกบอลด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะตั้งลงบนพื้นหญ้า จับเอาไว้ด้วยปลายนิ้ว แล้วจึงเงยหน้าชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างท้าทายด้วยหางตาพลางส่งยิ้มที่เห็นแต่ฟันให้

คิดว่าแกจะเตะกลับไปถึงสนามได้มะ

เด็กๆ เก็นมองระยะห่าง สนามโรงเรียนกว้างประมาณ 32 เมตร จากนั้นก็หันไปหาฮิรุม่าพร้อมรอยยิ้มกวนๆ ที่นานครั้งจะได้เห็นกันสักที พร้อมยัง

เมื่อแกพร้อมน่ะแหละไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

อย่ากระตุกหนีก็แล้วกัน

ไม่เคยอยู่แล้ว

เขาก้าวถอยหลังลงไปและวิ่ง วิ่ง ทันใดนั้นขาขวาก็กระแทกเข้ากับลูกบอลสีแดงอิฐ

เขาหยุดยืน ข้างๆ ฮิรุม่าก็ลุกขึ้นยืนมองลูกบอลพุ่งสูงขึ้นและสูงขึ้น ทะยานไปข้างหน้า แล้วก็ไปข้างหน้าอีก ผาดผ่านสนามหญ้าสีเขียว

สูงขึ้น และพุ่งไปข้างหน้า ทะยานผ่านเหนือทุกคนที่กำลังรอเล่นเกมต่ออยู่ ข้ามรั้วอีกด้านออกไป ไม่เอาน่า พุ่งเข้าหาถนนเส้นถัดไป แล้วก็ลงจอดบนรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ สัญญาณกันขโมยดังขึ้นแทบกลบเสียงโวยวาย
ทาเคคุร๊าาาาาาาาา !! ทำบ้าอะไรของแกว้าาาาาาาาาา !!

ซึ่งทั้งทีมตะโกนใส่เขา

....เวร

เสียงหัวเราะออกแนวโรคจิตดังขึ้นข้างๆ ทำเอาสะดุ้งจนชักมือลงจากหน้าผาก พอๆ กับที่นิ้วผอมๆ นั่นเอื้อมมาจับแขนและร่างกายที่ผอมบางพอกันเขยิบเข้ามาทาบกับแผ่นหลัง

เฮ้ย ไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

เขารู้สึกถึงโลหะเย็นๆ กดลงบนหลังไหล่ข้างหนึ่ง และฮิรุม่าที่หายใจรดหู

เคี้ยกๆๆ เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่า

------


การได้มาเป็นเพื่อนกับฮิรุม่าคิดแล้วก็เป็นเรื่องแปลกดี

ยิ่งแปลกขึ้นไปอีกที่ได้มาเป็นเพื่อนกับคุริตะ

ที่ทั้งสามคนกลายเป็นเพื่อนกันได้นั้นทำให้พวกครูคอยมองด้วยสายตาพิลึกๆ อยู่ตลอดเวลา

บางทีเก็นก็ลองคิดๆ ดูเหมือนกัน สงสัยว่าตัวเองมาทำบ้าอะไรอยู่กับสองคนนี้ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาใช้เวลาช่วงม.ต้นแบบนี้ เขาควรจะเป็นพวกเงียบๆ ขรึมๆ เข้ากลุ่มกับพวกบ้ากีฬา เป็นมิตรแต่ใช่ว่าจะเป็นเพื่อนกับใครก็ได้ เล่นกีฬาแต่ไม่เป็นตัวเด่นแล้วก็ผ่านการสอบไปด้วยคะแนนระดับกลางๆ แทนที่จะเป็นอย่างนั้นเขากลับมานั่งคั่นกลางระหว่างเทวดาใสซื่อราวเด็กน้อยแต่น้ำหนักเกินพิกัดกับปีศาจอัจฉริยะที่น้ำหนักไม่ถึงเกณฑ์ ต้องมาเป็นคนคอยยึดมั่นในพื้นที่สีเทาระหว่างแสงสว่างและความมืด และบ่อยครั้งก็ต้องพยายามห้ามคนหนึ่งไม่ให้ยิงอีกคนพรุน แล้วก็หยุดอีกคนนั้นไม่ให้จมฝ่ายแรกในทะเลน้ำตา

แต่ไปๆ มาๆ มันก็ความสัมพันธ์ที่ออกมาดี ที่เป็นแบบนั้นได้ก็เพราะมีกันอยู่สามคน เสียงแห่งความหมกมุ่น เสียงแห่งอารมณ์ความรูสึก แล้วก็เขา เสียงแห่งสามัญสำนึก เวลาสองคนนั้นไม่ยอมฟังกัน ใช่ว่าฮิรุม่าเคยยอมฟังใครหน้าไหนน่ะนะ ทั้งคู่จะยอมฟังเขา บางครั้งเก็นก็คิดว่ามีกันแบบนี้บางทีพวกเขาทั้งสามอาจจะไปถึงจุดหมายสักแห่งได้ ที่ซึ่งถ้าคนเดียวแล้วจะไม่มีวันได้เห็น

มีคนไว้ช่วยแบ่งปันชัยชนะบ้างมันก็ดี

------

เฮ้ย ไอ้หน้าแก่ตูดหมึก!

ดูเหมือนว่าบทสนทนาของทั้งคู่จะเริ่มต้นแบบเดิมเสมอ

มีไร

แกมีชื่อใหม่แล้ว ฮิรุม่าบอกเขาพลางพลิกหน้ากระดาษในสมุดเล่มน้อยสีดำ

เหอะ ชั้นไม่ได้ชื่อไอ้หน้าแก่ตูดหมึกแล้วเรอะ

มุซาชิ

ที่เป็นซามูไร

ถูกเผง

ทำไมวะ

ฮิรุม่าหัวเราะเคี้ยกแล้วยื่นหน้าเข้ามาจนใกล้เกิน สมองเสื่อมหรือไงไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

เรื่องอะไร

ชั้นบอกแกแล้วไง ฮิรุม่าชี้นิ้วคมๆ ห่างจากลูกตาเก็นอยู่ครึ่งนิ้ว 50%ของเกมคือการข่มขวัญไงล่ะเฟร่ย!!

เหอะ ก็ได้

ขณะที่สีหน้าของเก็นไม่เปลี่ยน ฮิรุม่ากลับทำหน้าหงุดหงิดรำคาญเสียเอง

ในหัวแกจะยังเรียกตัวเองว่าเก็นอยู่ดีใช่มั้ย

ก็อาจจะ

แม้ว่าชั้นจะขู่แก

เออ

แม้ว่าชั้นจะแบล็คเมล์แก

เออ

แม้ว่าชั้นจะฆ่าครอบครัวแกและทุกคนที่แกรู้จัก

แล้วปืนก็โผล่ออกมา ฟังจากเสียงแล้วเยอะใช้ได้แต่เก็นก็ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นจากเชือกรองเท้า

...นายก็ได้เข้าซังเต

เคี้ยกๆๆ! ไว้เจอกันที่สนามไอ้หน้าแก่ตูดหมึก!

เก็นไม่แน่ใจว่าทำไมฮิรุม่าถึงดูเกือบมีความสุขตอนที่เดินออกไป

---------


พวกเขาตัดสินใจเรื่องความฝันกันแล้ว

คริสต์มาสโบวล์ การแข่งขันชิงแชมป์ระดับมัธยมปลาย ปีหน้าเมื่อลงแข่งได้แล้วทั้งสามจะสร้างทีมที่ยอดเยี่ยมที่สุดในญี่ปุ่นแล้วก็คว้าชัยชนะมา นัมเบอร์วัน

คืนที่ตัดสินใจทั้งสามคนอยู่ต่อนานเป็นพิเศษหลังจากการฝึกที่นานเป็นพิเศษ นั่งฟังฮิรุม่าพูดอย่างออกท่าทางเรื่องว่าจะจัดการฆ่าทุกคนที่ขวางทางยังไง คุริตะก็กรี๊ดกร๊าดว่างานฉลองชัยชนะจะต้องสุดยอดขนาดไหน แล้วจู่ๆ พระอาทิตย์ก็ตกก่อนที่เก็นจะทันรู้ตัว เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย เวลามักผ่านไปอย่างรวดเร็วเวลาที่มีเรื่องสนุกในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่ามันหมายความว่าอย่างไร

และแล้วทันใดนั้นก็เหลือแค่เขากับฮิรุม่าอยู่สองคน ส่วนคุริตะพอระลึกได้ว่ากี่โมงแล้วก็รีบเผ่นกลับบ้านเพราะกังวลว่าแม่จะดุเอา เก็นมองอีกฝ่ายวิ่งไป -- เร็วกว่าที่วิ่งตอนซ้อมมาทั้งวันซะอีก เหอ เขายิ้มน้อยๆ เอนหลังเพื่อจะมองขึ้นไป

แล้วก็รู้สึกถึงหลังของฮิรุม่าที่พิงเข้ามา ผมแหลมๆ ด้านหลังคอนั้นปัดคอเขาเบาๆ ตอนที่อีกฝ่ายก็มองขึ้นเช่นกัน

นายคิดจริงๆ มั้ยว่าเราชนะได้

เราชนะได้อยู่แล้วไอ้หน้าแก่ตูดหมึก เราจะต้องชนะ

ฮิรุม่าฟังดูเหมือนรำคาญ ราวกับว่าเก็นถามอะไรที่เห็นได้ชัดๆ อยู่แล้ว เขาคิดว่าสำหรับฮิรุม่าแล้วคงเป็นแบบนั้นจริงๆ เขายิ้ม บอกได้เลยว่าอีกฝ่ายรู้เพราะฮิรุม่าขยับยุกยิกเหมือนจะหงุดหงิด แต่นั่นเป็นรอยยิ้มเพราะเข้าใจดีไม่ใช่ยิ้มเยาะ ยิ้มที่อาจเรียกได้ว่าจริงใจ ถ้าคนที่ต้องพูดด้วยไม่ใช่ฮิรุม่าน่ะนะ

ก็ได้

ก็ได้อะไร

ชั้นเชื่อนาย

พูดออกไปแล้ว และมันก็รู้สึกแปลกๆ ที่ได้ยินคำพวกนั้นออกมาด้วยเสียงของตัวเอง เสียงของคนที่ไม่เคยมีความฝันอะไรมาก่อน เรียนมัธยมให้จบ เรียนมหาวิทยาลัยให้จบ รับช่วงกิจการต่อจากพ่อ ทุกอย่างถูกวางแผนไว้หมดแล้ว ไม่มีอะไรให้หวังหรือปรารถนา ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกสนใจแม้ว่าจะเขาจะทำได้ก็ตามที

แต่พอเริ่มสนิทกับสองคนนี้ ---

เริ่มรู้สึกชอบอเมริกันฟุตบอล ---

เริ่มสนิทกับฮิรุม่า และแล้วเขาก็เริ่มที่จะเชื่อ

...ไม่กลับบ้านกลับช่องเรอะ

ฮิรุม่าขยับ นานพอจะหันมามองแล้วก็กลับไปนั่งเอาหัวพิงข้างหลังไหล่ของเก็นตามเดิม พลางยืดขาออกไปตามความยาวของม้านั่ง

คิดว่าชั้นอยู่ที่ไหนกันเล่าไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

---------

มุซาชิ! มุซาชิ!!

อย่างน้อยก็คุริตะคนหนึ่งที่ติดเรียกแบบนั้น

แล้วเจ้านั่นก็เอาอะไรติดมาด้วยมากกว่านั้น ซึ่งก็ชัดเจนว่าคืออะไรเมื่อคุริตะที่น้ำตาไหลพรากราวน้ำตกวางฮิรุม่าลงดังปั่กข้างๆ เก็นที่นั่งอยู่บนอัฒจรรย์ข้างสนาม

เกิด ---

มุซาชี้อิ๊อิ๊อิ๊อิ๊~!! คุริตะแทบสติแตก ตัวสั่นเทาพลางบิดชายเสื้อที่ใส่อยู่จนเกือบขาด ชั้นคิดว่าชั้นกระแทกแรงไปหน่อยอ๊า!! แล้วอะไรซักอย่างมันก็หักดังป๊อก ---

อะไรนะ ---

ชั้นไม่รู้ ชั้นไม่รู๊ ~!!

ฮิรุม่าเลือกสะดุ้งขึ้นมาวินาทีนั้น กุมหน้าอกแน่นและกระอักออกมาเป็นเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนเครื่องแบบ เลือดที่เยอะจนน่าห่วง ก่อนจะหลับตาลง

ฮิรุม่า! ฮิรุม่าาาาาาาา~~!!

-- และไม่ลืมตาขึ้นมาอีก

เวรเอ๊ย

อี๊ ~! มุซาชี้อิ๊อิ๊อิ๊~!!

คุริตะหันมาคว้าเขาแทนแล้วตอนนี้ ดวงตาเบิกโพลงน้ำตาเอ่อล้น เอาแต่พูดว่าเราจะทำยังไงกันดี! เก็นสะบัดเขาออก ความคิดที่วิ่งวนไปมาในหัวมีแต่ว่า นี่มันเกิดขึ้นไม่ได้ มันไม่ได้เกิดขึ้น ไม่ใช่กับคนอย่างฮิรุม่า ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่มาเกิดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยในวันธรรมดาๆ แบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเป็นวันหลังจากที่เขาเริ่มที่จะฝัน

มุซาชี้อิ๊อิ๊อิ๊ ---

คุริตะ! ไปตามครูห้องพยาบาลมา เร็วเข้า!

แล้วคุริตะก็รีบวิ่งออกไปทันที ข้ามสนามตรงไปยังตัวอาคาร ขณะเดียวกันเก็นก็คว้าเป้ของฮิรุม่าคว้านหาผ่านหนังสือจนกระทั่งเจอโทรศัพท์มือถือที่เขารู้ว่าฮิรุม่าพกไว้เสมอ

119!

โทรศัพท์โทรติดขณะที่คุริตะหายเข้าไปในตึก เก็นพูดเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ พยายามสงบสติอารมณ์แต่ก็ไม่สำเร็จ ใช่ครับ เหตุฉุกเฉิน ครับ มีคนบาดเจ็บ ครับ --- บ้าเอ๊ย หยุดหายใจไปรึยังวะ โรงเรียนมัธยมต้นของท้องที่ --- ใครมันจะสนว่าใครเป็นคนโทร แค่--- แล้วเขาก็บอกชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองออกไป

มุซาชิ

ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาพับปิดโทรศัพท์ในมือของเขา

เคี้ยกๆๆ !!

แล้วมุซาชิก็ก้มลงมองลงอย่างตกตะลึง ฮิรุม่าแสยะยิ้มพร้อมด้วยฟันเปื้อนเลือด เลือดเยอะเกินไป แดงเกินไป ---

ชั้นชนะแล้วไอ้หน้าแก่ตูดหมึก

พอฮิรุม่าหันไปข้างๆ ถุยถุงสีเงินเล็กๆ ออกมาสองถุง มุซาชิก็รู้ว่าทำไม

เรื่อง

ชั้นต้องกระแทกเข้าใส่ที่เดียวที่จะทำให้แกเจ็บได้!

แค่เพื่อ

มันก็ได้ผลดีใช่มั้ยล่า

ไอ้บ้าเอ๊ย แกทำชั้นแทบช็อคตะ ---

บอกแกแล้ว! ฮิรุม่าสวนกลับ ผลุดลุกขึ้นนั่ง นิ้วคมๆ อยู่ห่างจากลูกตามูซาชิไปครึ่งนิ้ว 50%ของเกมคือการข่มขวัญ!!

งั้นเรอะ แล้วอีกครึ่งนึงล่ะ

เคี้ยกๆๆ

อะไรเล่า ไอ้บ้าเอ๊ย

ลองคิดเอาเองซี่ไอ้หน้าแก่ตูดหมึก ฮิรุม่าว่าแล้วก็จูบเขา

------

Comment

Comment:

Tweet


กะเเล้วว่าพี่โยต้องแกล้งแหงเซะ
ว่าแต่ตอนนี้คุริตะไปถึงไหนแล้วเนี่ย
#4 by yuyu At 2013-04-24 23:25,
น่ารักอ่ะ ไม่ไหวแล้วววววววว.....กรี๊ดดดดดด
#3 by YUHANKUNG At 2010-01-29 22:19,
โอ๊ยยย น่ารักที่สุดเลยค่ะคู่นี้
คุณโยขี้แกล้ง เดี๋ยวปั๊ดให้มุซาชิแกล้ง...ซะให้เข็ด 555+

สุดท้ายยังไม่ทิ้งลายแอบจูบเขาอีกแน่ะ หึหึหึ

มุซาฮิรุบันซายยยยย
#2 by +:+:+หมีปิ่น+:+:+ At 2007-05-24 17:04,
อีก 50ล่ะ
เป็นความสัมพันธ์ที่เรื่อยๆแต่น่ารักนะ
#1 by KenzaKi (124.157.189.186) At 2007-05-19 08:09,